Interview Dennis Higler: “Verwar een impopulaire beslissing niet met een slechte beslissing”

Interview Dennis Higler: “ Verwar een impopulaire beslissing niet met een slechte beslissing”

Dennis Higler floot mei 2017 de kampioenswedstrijd van Feyenoord en debuteerde als scheidsrechter in de Europa League. Leuk en aardig, maar het hoogtepunt was natuurlijk zijn debuut als gasttrainer bij Het Trainingskamp. Dennis vertelt over zijn ervaringen bij Fluitend de Baas.


De kampioenswedstrijd in een kolkende Kuip, hoe was dat?
Sowieso de kroon op een mooi seizoen, echt een eer. Zodra je als eerste het veld op loopt, realiseer je jezelf dat het om een historische wedstrijd gaat. Als scheidsrechter hoop je dan vooral dat je niet je stempel hoeft te drukken. Je doet wat je moet doen, maar het mooiste is als mensen zich achteraf niet het optreden van de scheidsrechter herinneren.

En je debuut in Europa, wat heeft dat je gebracht?
Ook een hele eer natuurlijk. Op zich niet spannender dan een topwedstrijd in de eredivisie, maar de taalbarrière is lastig. Sommige spelers spreken geen woord engels. Gelukkig ben je als scheidsrechter gewend om vooral nonverbaal te communiceren. Maar je mist natuurlijk wel wat nuances.

En dan sta je ook nog training te geven in een voetbalkantine!
Ja prachtig, ik heb er echt van genoten. Ik sta versteld hoe geïnteresseerd mensen zijn. Zoveel vragen; bij de filmfragmenten maar ook bij de lunch en de borrel. Mensen willen precies weten waarom ik bepaalde keuzes maak en hoe ik dingen aanpak. Dan realiseer je dat je toch wel een heel bijzonder vak uitoefent.

Wat is je bijgebleven van de trainingen?
De simulaties met acteur zijn echt genieten. Aanvankelijk altijd even wennen voor deelnemers, maar door de speelse setting vindt iedereen het uiteindelijk prachtig. Als ze zelf een paar keer scheidsrechter hebben gespeeld, willen ze meestal ook zien hoe ik de spelers aanspreek. Welke toon ik aan sla. Laatst was er één die vrijwillig de rol van de acteur overnam om mij even het leven zuur te maken. Daar had ik nog mijn handen vol aan!

Zien mensen de link met de werkvloer?
Vooraf niet altijd. Veel deelnemers hebben ’s ochtends als ze opstaan geen idee waarom ze een training met mij gaan volgen. Maar iedereen herkent het eigen werk er uiteindelijk in. Laatst vertelde ik hoe ik zogenaamd toevallig wel eens de looplijn van een speler kruis, zodat ik hem 1 op 1 wat kan zeggen. Interception noemen we dat. Het komt veel minder zwaar over dan iemand bij je roepen. Een basisschooldirecteur herkende het gelijk en bleek zo ook ‘toevallig’ bepaalde ouders op het plein te spreken. Dat gaan haar collega’s nu ook zo doen!

Ik denk dat veel medewerkers niet zitten de wachten op een scheidsrechter op kantoor…
Nee snap ik, ik zelf ook niet. Sterker nog: ook op het veld zit men vaak niet op een scheidsrechter te wachten. De kunst is dan ook om het spel aan de spelers te laten en zo min mogelijk te beïnvloeden. Dat is op kantoor ook zo natuurlijk. Je geeft anderen de ruimte om dingen op hun eigen manier te doen. Je handelt vanuit vertrouwen. Maar als het nodig is om op te treden en je doet het niet, dan hang je. Ik wil maar zeggen: herken het moment dat je jouw autoriteit moet inzetten.

 

Wie bang is voor weerstand, neemt meestal niet de juiste beslissing

 

Je floot op je 24e al in het betaald voetbal, had je toen al voldoende autoriteit?
Als jonge scheidsrechter word je uitgeprobeerd. Acceptatie moet je niet alleen afdwingen, maar zeker ook inverdienen. Daarnaast speelt ervaring een grote rol. Wedstrijden gaan mij nu makkelijker af gaan dan in het begin van mijn carrière. Je moet met de weerstand om leren gaan.

En die weerstand is er nogal eens op het voetbalveld…
Ja klopt. Maar wie bang is voor weerstand, neemt meestal niet de juiste beslissing. Je geeft geen penalty omdat het de thuisploeg is of omdat je nog een fout hebt recht te zetten. Je geeft een penalty omdat het een penalty is. Spelers weten vaak best dat ze geen gelijk hebben, maar ze proberen toch altijd wat bij je te halen. Die weerstand is ook zo weer verdwenen. Daar moet je echt op vertrouwen. Wat ik daarmee wil zeggen, is dat er een belangrijk verschil is tussen een impopulaire beslissing en een slechte beslissing. In beide gevallen komt er weerstand, maar een impopulaire beslissing hoeft niet ten koste te gaan van je gezag. Rug recht, staan voor je zaak en vooral: goed uitleggen!

Staan voor je zaak, dat lijkt een uitdaging in onze poldercultuur
Voor veel mensen wel ja. Op de trainingen merken we dat deelnemers het lastig vinden om duidelijk te zijn. Bang om ruzie te krijgen of om als arrogant of autoritair te worden gezien. Maar duidelijk zijn is wat anders dan mensen voor het hoofd stoten. Zolang je respectvol blijft, de juiste toon aan slaat en consequent bent, vinden mensen het vaak juist heel prettig als iemand de leiding neemt, duidelijkheid schept en grenzen markeert.

In hoeverre kan je dat leren?
Iedereen heeft op zijn of haar eigen manier autoriteit. In de trainingen lossen sommige deelnemers iets op met power, terwijl anderen juist subtiel te werk gaan en hun gunfactor gebruiken. Daarom besteden we niet zoveel aandacht aan theorie. We laten deelnemers door te proberen ontdekken wat hun kracht is. Het is daarmee ook zeker een investering in zelfvertrouwen.

Tot slot: houden we het wel gezellig op de werkvloer?
Ja graag! Ga vooral niet voortdurend de scheidsrechter uithangen op je werk. Het mooiste zijn de wedstrijden waarbij er op het scherpst gestreden wordt. Fel en fanatiek, maar met respect voor elkaar. Wanneer dit laatste het geval is, kan je als scheidsrechter op de achtergrond blijven. Op kantoor is dat niet anders. Mensen zijn doorgaans hartstikke creatief, gemotiveerd en zelfredzaam. Geniet daar vooral van als leidinggevenden.